Gengsi Bugis Dan Raja Melayu Dari Sudut Sejarah Lisan Dan Budaya Melayu-Satu Pengajaran

Gengsi Bugis Dan Raja Melayu Dari Sudut Sejarah Lisan Dan Budaya Melayu-Satu Pengajaran

Di kalangan Orang Bugis asli perkataan Bugis disebut ‘Ogik’ dan mengaku berasal dari tanah atau kepulauan Sulawesi yang terletak di Timur Laut Indonesia. Sejarah lisan mereka mencatatkan tamaddun dan kebudayaan mereka telah begitu tua sehingga ada yang berani mengatakan bahawa tamaddun dan sejarah budaya mereka adalah lebih tua dari suku kaum lain dari sebelah barat gugusan Nusantara atau Kepulauan Melayu. Mereka mengatakan bahawa catatan sejarah barat atau eropah yang mencatatkan rempah ratus dari sebelah timur yang diperdagangkan sejak kurun pertama masehi sebenarnya dimaksudkan sebagai berasal dari Kepulauan Sulawesi. Ini merujuk kepada budaya suku Toraja Sulawesi yang telah menggunakan rempah ratus mengawet mayat lebih tua atau sezaman dengan kebudayaan Mesir tua membungkus dan mengawet mayat raja-raja mereka.

Perdagangan rempah ini dipercayai adalah lebih awal lagi kerana terdapat rekod mengatakan budaya membungkus dan mengawet mayat raja-raja Firaun Mesir telah digunakan sejak kurun ke 5 SM lagi. Rempah-ratus yang digunakan direkod perolehannya oleh tamaddun Mesir tua berasal dari kepulauan timur jauh atau kepulauan yang terlalu jauh di sebelah timur di hujung dunia. Oleh kerana penggunaannya adalah khusus untuk upacara agama dan di kalangan raja-raja sahaja, maka nama dan tempat asal usul rempah itu dirahsiakan.

Pakar sejarah budaya tempatan atau nusantara sehingga kini secara sainstifik masih tidak berani mengesah dan mempertanggungjawabkan hubungkait perhubungan tamaddun purba barat dengan Sulawesi. Mereka hanya berani membuat jangkaan atau andaian sahaja kerana hubungkait ini belum terbukti dengan penemuan aktifak atau hasil budaya yang teruji sebagaimana ketetapan sains.

Sejak tahun 2010 andaian atau hipotesis ini melangkau lebih jauh lagi apabila pakar akeologi tempatan menemukan bekas lombong batu permata yang menjadi kegairahan dalam budaya tamaddun purba barat dan timur tengah seperti tamaddun purba Rom dan Athens di Laut Mideterinian, tamaddun purba Mesir yang sangat terkenal dengan raja-raja firaunnya, tamaddun Farsi dengan kota Babilon atau Mesopotamia dan juga tamaddun purba India. Ini adalah kerana batu permata yang menjadi barang kemas dan perhiasan ini terkenal dalam istana kerajaan tersebut dan ia sangat mahal dan bermutu tinggi. Usia budaya batu permata ini pula adalah lebih tua atau lebih awal dari budaya penggunaan rempah ratus.

Setakat ini, mengikut pengkaji akeologi, lombong asal usul batu itu secara geografis hanya terdapat di Sulawesi. Adalah amat menarik apabila batu permata yang dikaji secara karbonis itu mencatatkan telah berusia kurang lebih 10 hingga 20 ribu tahun ketika dibentuk dan bahan asalnya pula telah berusia lebih 50 ribu tahun. Usia batu-batu permata dalam tamaddun purba itu pula selari dengan usia batu permata di lombong purba yang dijumpai di Sulawasi. Terdapat juga peralatan purba yang sama dan pernah digunakan dalam kerajaan tamaddun purba barat tersebut dijumpai di lombong itu. Jumpaan ini masih dalam kajian pakar sama ada hasil budaya itu berasal dari barat atau sebaliknya budaya timur dibawa atau ditiru oleh barat.

Mengikut sejarah lisan orang Bugis pula, kemuncak tamaddun purba Bugis ialah ketika Nabi Sulaiman AS berkahwin dengan Puteri Balqis dan menempatkan keluarga dan keturunannya di timur jauh di tempat longgokan batu permata yang menjadi sumber kakayaan kerajaan baginda. Mereka percaya dari nama Balqis inilah keturunan dan anak cucu baginda dikenali sebagai Bugis pada hari ini. Apa yang agak menarik ialah mengenai perkahwinan nabi Sulaiman dengan Puteri Balqis yang memerintah kerajaan timur (Saba’ dalam catatan sejarah Islam) ada tercatat dalam kitab Zabur dan Taurat dan perincian serta tokok tambah cerita mengenai hal ini terdapat dalam cerita-cerita dogeng mereka dan juga dalam cerita-cerita kaum Israeliat.
Sejarah dogeng atau sejarah lisan dalam budaya Bugis bertambah menarik apabila ada pesanan opu-opu Tanderiang (leluhur/nenek moyang keturunan Bugis Sulawesi sebelum menganut Islam) mengingatkan kepada anak cucu dan keturunannya yang belum lahir akan kedatangan suatu budaya (sebenarnya agama) baru secara baik yang akan menguasai seluruh dunia dari keturunan nenek moyang mereka Nabi Sulaiman yang datang dari tempat matahari tenggelam (barat) dan mereka dianjur bersatu.
Misi-misi Kristian pada peringkat awal kedatangan mereka telah menggunakan maklumat dan fakta sejarah budaya ini dalam dakwah mereka mempengaruhi anak bumi menganut Kristian. Mereka mengaku mereka adalah keturunan Nabi Sulaiman dari dunia Barat. Sebelum itu kira-kira pada tahun 1400 Islam telah disebarkan oleh daei-daei dari Melaka dan menapak di kota-kota dan ibu negeri di pulau Sulawesi. Apabila kota-kota seperti Goa dan Makassar dibakar hangus pada abad 17 oleh pedatang Barat beragama Kristian, keturunan raja-raja Bugis dan pengikutnya bersumpah akan berjihad berhabis-habisan menghancurkan sikafir di Bumi Nusantara sehinggalah mereka sampai ke Selat Melaka dan berkesempatan menjadi raja di alam Melayu Islam.

Dalam budaya Melayu warisan Melaka pula, perkahwinan untuk mendapatkan zuriat nabi melalu daei-daei Arab, mahupun Farsi atau India adalah sangat digalakkan di kalangan istana dan di kalangan pembesar. Tanpa kita sadari kebanyakan orang Melayu lebih-lebih lagi yang mempunyai titisan darah kerabat memang bertaut dengan darah baginda Rasulullah SAW. Cuma budaya Melayu yang tidak mengiktiraf nasab melalui perempuan dan terlalu taksub kepada warna kulit dan bangsa telah menghilangkan getaran rasa dan jiwa Melayu yang sebenarnya bernasab baginda Nabi SAW.

Dunia Melayu dari dahulu hingga sekarang hanya mementingkan darah raja terdekat dan harta benda sahaja. Tanpa sadar orang Melayu telah melupakan keistimewaan keturunan mereka kecuali terlalu sedikit yang mengetahui dan menjaganya.
Di zaman moden ini atau lebih tepat dikata sebagai akhir zaman, orang Bugis keturunan Nabi Sulaiman telah berbaur meluas dengan orang Melayu berdarah ahlul bait. Dan inilah yang dijanjikan oleh Tuhan bahawa selama-lamanya keturunan nabi Ibrahim, Aku makbulkan sebagai pemengang Amanah Dunia. Apakah Amanah Dunia itu? Itulah agama tauhid yang mengEsakan Allah. Lebih menarik lagi apabila ada hadis Nabi SAW mengatakan ‘pada akhir zaman nanti keturunanku dan ayahanda (Nabi Ibrahim AS) dari timur akan mengangkat bendera menjadi tentera Allah membantu Imam Mahadi dan Nabi Isa memerangi Dajjal.”

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara
Hulu Langat Selangor
Tabal Agong 11.4.2012

Posted by TunSheikh at 5:27 AM

Dato’ Onn Jaafar: Mulut Saya Dijahit

Dato’ Onn Jaafar: Mulut Saya Dijahit

Satu ungkapan yang menarik daripada Dato’ Onn setelah berjaya menumbangkan Malayan Union pada tahun 1948 ialah ‘Mulut Saya Dijahit”. Berbagai interpretasi pengkaji sejarah politik cuba menghurai ungkapan ini dan mengapa diungkapkan oleh Dato’ Onn, seorang tokoh yang amat berjasa yang telah menubuhkan UMNO dengan rasminya di Johor Baru pada 11 Mei 1946. Terdapat banyak sebab mengapa ungkapan ini sering disebutkan oleh Dato’ Onn pada tahun 1948. Ada diantara pengkaji sejarah dan penulis politik menjelaskan ungkapan ini adalah ketika Dato’ Onn berhasrat meninggalkan UMNO kerana merajuk dengan karenah orang Melayu yang menuntut kemerdekaan dan menuduh Dato’ Onn tidak mencita-citakannya kerana telah terpengaruh dengan pemerintahan British dan dituduh sebagai anak didikan dan anak emas British. Malah Dato’ Onn juga pernah dituduh oleh orang UMNO sendiri sebagai pengkhianat bangsa.

Ada pelbagai tokmahan dan juga fitnah daripada pihak yang tidak menyukai Dato’ Onn, daripada kalangan pemimpin Melayu menguar-uarkan bahawa Dato’ Onn sudah tidak boleh diharapkan lagi untuk dijadikan wakil atau ketua orang Melayu atau UMNO itu sendiri kerana Dato’ Onn sudah termakan budi Inggeris, diberi kesenangan, pangkat dan dengan sebab itu beliau terpaksa mengikut telunjuk Inggeris. Terdapat juga beberapa tulisan daripada wartawan akhbar Melayu yang mengatakan bahawa Dato’ Onn tidak banyak memperjelaskan isu tuntutan kemerdekaan kerana dilarang dan diugut oleh Sultan Ibrahim dan kerajaan Inggeris. Sultan Ibrahim Johor tidak bersetuju orang Melayu menuntut kemerdekaan kerana baginda menganggap orang Melayu masih belum sedia dari segi pelajaran dan teknologi kerana bidang itu jauh ketinggalan sehingga ungkapan Sultan Ibrahim Johor menyindir orang Melayu “Untuk membuat sebatang jarum pun masih tidak tahu, sudah ingin merdeka pula”.

Terdapat beberapa catatan kewartawanan dalam akhbar-akhbar Melayu semasa itu mengatakan bahawa ungkapan itu memang ada hubungan kaitnya dengan teguran Sultan Johor dan juga ugutan kerajaan British. Beliau pernah diugut untuk didakwa kerana sering mewujudkan keadaan yang tidak tenteram melalui penulisan beliau di dada akhbar pada tahun-tahun 1930-an yang banyak mengkritik suasana istana Johor dan gaya hidup anak-anak raja yang mengenepikan adat resam Melayu dan juga sifat hipokrit pegawai-pegawai Inggeris. Beliau juga dianggap pencetus huru-hara oleh Inggeris kerana berjaya menyatukan orang Melayu menentang gagasan Inggeris ketika menubuhkan Malayan Unioun. Dato’ Onn sejak zaman kanak-kanak hingga dewasa dianggap telah menyusahkan Inggeris.

Beliau juga telah dituduh menghasut rakyat menuntut kemerdekaan. Ada juga yang mengatakan Dato’ Onn sering menjawab seolan-soalan wartawan dengan ungkapan itu kerana tidak mahu persoalan mengenai perhubungannya dengan kerajaan British dan Sultan Johor diperbesar-besarkan. Ramai pemimpin Melayu dari pertubuhan Melayu yang bergabung dengan UMNO telah termakan dengan propaganda British terhadap Dato’ Onn tanpa mengetahui pada hakikatnya Dato’ Onn bukanlah anak emas British mahupun Sultan Ibrahim Johor tetapi sejak dari kecil beliau sebenarnya membenci Inggeris yang dianggapnya kaki pengampu raja-raja dan memerintah secara menipu. Inggeris memang mengakui bahawa Dato’ Onn adalah seorang tokoh yang merbahaya dan akan menghalang perancangan dan kepentingan British di Tanah Melayu.

Dari maklumat sejarah lisan yang disampaikan oleh Encik Yon bin Mian (1913-1996) bekas pemain tenis Melayu terkenal dan salah seorang ahli jawatankuasa dan penyokong kuat Parti Negara yang aktif di Batu Pahat pada awal penubuhan parti itu, pernah menjelaskan apa yang diketahuinya daripada Dato’ Onn sendiri berkenaan ungkapan: ‘ Mulut saya dijahit’. Dato’ Onn memberitahu beliau dan semua ahli jawatankuasa Parti Negara Batu Pahat dalam pertemuan membincangkan strateji pilihanraya di mana beliau akan menjadi calon di Batu Pahat bahawa ungkapan itu adalah berikutan dilemma beliau yang berasa tertekan dan serba salah pada tahun 1946 hingga 1948 apabila ramai orang Melayu mempertikaikan matlamat perjuangannya setelah Malayan Union berjaya ditumbangkan.

Dato’ Onn seolah-olah terpaksa bungkam kerana amaran dan ugutan dari pelbagai pihak termasuk Inggeris dan Sultan Johor. Tetapi beliau dengan bijaksana telah berjaya menekan Inggeris dan juga raja-raja Melayu agar menerima cadangannya terhadap kepentingan orang Melayu dengan merealisasikan idea beliau secara bertulis dalam perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu untuk masa depan bangsa Melayu, tanahair Persekutuan Tanah Melayu dan agama Islam.

Setelah Malayan Union dibubarkan pada 31 Januari 1948 tiba-tiba beliau didesak menuntut kemerdekaan. Untuk merdeka memang ada difikirannya dan menjadi tujuan utama beliau tetapi beliau mengunjurkan supaya merdeka pada tahun 1958. Beliau mengirakan selama 10 tahun diperlukan untuk memajukan system pelajaran dan perekonomian Melayu dengan bebas, kuat dan mantap sesuai dengan persediaan merdeka atau berkerajaan sendiri Beliau berpendapat adalah baik dan selamat jika strateji mengemaskini bidang ekonomi dan pendidikan diutamakan dulu dan menggunakan hubungan baik dengan Inggeris untuk memajukan bidang tersebut dengan mudah. Tetapi ini tidak dapat diterima oleh majoriti ahli UMNO kerana luapan semangat kebangsaan dan kebencian kepada Inggeris.

Dato’ Onn yakin jika merdeka secara tergesa-gesa tanpa sebarang persediaan, beliau percaya kemerdekaan itu sendiri tiada ertinya jika negara lemah dari segi ekonomi dan rakyat kurang berpendidikan. Negara yang lemah akan mudah dijajah oleh kuasa asing yang kuat dan besar. Lebih-lebih lagi pada ketika itu perekonomian dan perusahaan utama seperti perlombongan dan perladangan dimiliki secara persendirian oleh orang barat. Merdeka tanpa menguasai perekonomian negara akan merugikan orang Melayu sendiri.

Ketika berhujah untuk mengutakmakan pelajaran, beliau telah disindir dan diperkecilkan serta dianggap tidak layak lagi memimpin UMNO kerana beliau tidak berpendidikan tinggi. Dato’ Onn mengakui bahawa beliau pernah menggenang airmata apabila bangsanya sendiri memperlekeh beliau kerana tidak berpelajaran tinggi atau memiliki sebarang ijazah dan beliau sangat kecewa apabila dituduh sebagai pengkhianat bangsa kerana tidak bersetuju untuk menuntut kemerdekaan segera secara paksa, rundingan mahupun pertumpahan darah atau pengorbanan nyawa.

Dato’ Onn juga berasa kesal apabila dituduh sebagai pembelot dan sebagai anak emas British. Sebenarnya beliau juga sedia maklum usaha kerajaan British untuk menyingkirkan dirinya kerana dianggap terlalu bahaya dan merupakan seorang pemimpin Melayu yang berjaya membuka mata orang Melayu dan menyusahkan Inggeris. Inggeris juga sentiasa berusaha secara halus supaya Dato’ Onn dibenci oleh orang Melayu sendiri. Inggeris pernah meminta Dato’ Onn berundur dan digantikan dengan orang yang dianggap diterima baik oleh Inggeris dan raja-raja Melayu iaitu YM Tunku Abdul Rahman. Dato’ Onn segera menulis surat peribadi kepada YM Tunku Abdul Rahman secara sulit dangan kata-kata permintaan yang agak keras iaitu ‘..soal orang Melayu, saya memohon Tunku janganlah menyibuk..” Surat ini amat memberi kesan yang mendalam kepada YM Tunku yang telah bersetuju untuk mengambilalih kepimpinan Dato’ Onn setelah dipujuk oleh British. Berikutan itu YM Tunku terus membuat keputusan untuk ke London menyambung pelajarannya. Beliau hanya mengambilalih kepimpinan Dato’ Onn dalam UMNO pada tahun 1951 apabila Dato’ Onn keluar dari UMNO dan menubuhkan Parti Kemerdekaan Malaya (IMP).

Dato’ Onn menganggap sentiment emosi dan kemaruk semangat kebangsaan yang membara telah membuat orang Melayu tidak dapat berfikir jauh dengan wajar. Dato’ Onn dapat membaca tipu helah Inggeris yang tidak dapat difahami oleh orang Melayu. Ini adalah kerana beliau membesar dalam lingkungan dan persekitaran yang sama seperti mereka sama ada di Johor mahupun di Britain sejak kecil hinggalah dewasa.

Oleh sebab itulah beliau telah menerima tawaran Sultan Johor untuk menjadi Menteri Besar Johor agar dapat mempergunakan kedudukan itu bagi menyusun rancangan kearah kemerdekaan. Ketika menjadi menteri besar, beliau telah ditegur beberapa kali oleh sultan yang dipercayai termakan hasutan Inggeris supaya memecat Dato’ Onn kerana enggan mendengar nasihat dan enggan mengikut telunjuk mereka yang mendakwa rapat dengan sultan Johor. Dato’ Onn dituduh telah salah menggunakan kuasa dan kedudukan sebagai menteri besar kerana banyak menumpukan perjuangan Melayu daripada memajukan Johor. Apabila Sultan Ibrahim mencabar beliau agar meletak jawatan dan menumpukan politik, Dato’ Onn telah menyahut cabaran itu dan meletak jawatan Menteri Besar. Beliau telah memberitahu orang ramai betapa jahatnya perancangan British untuk menjajah Tanah Melayu semula melalui kedudukan sultan Johor tetapi ramai tidak mempercayainya.

Diwaktu yang sama, beliau terus menuntut kerajaan Inggeris melaksanakan butiran perlembagaan Kerajaan Persekutuan Tanah Melayu yang telah diterima oleh Ingggeris bagi menggantikan Malayan Union. Desakan Dato’ Onn ini tidak menyenangkan British dan mereka telah menuduh Dato’ Onn mempunyai rancangan pribadi dan berkepentingan diri sendiri. Inggeris memaksa orang Melayu mesti menerima semua pendatang asing sebagai warganegara dan mempunyai keistimewaan sama seperti orang Melayu. Inggeris juga mencadangkan supaya Dato’ Onn membuka keahlian UMNO kepada bangsa lain jika benar-benar ingin merdeka. Hal ini telah menjadi kemarahan orang Melayu dan mereka telah menuduh Dato’ Onn sebagai pengkhianat sehingga Dato’ Onn terasa begitu tertekan dan tidak berpeluang memperjelaskan keadaan sebenar.

Paksaan dan ugutan Inggeris agar UMNO menerima pendatang asing sangat memeritkan dan menyakitkan hati Dato’ Onn. Inggeris yakin strateji mereka untuk menyingkirkan Dato’ Onn akan berjaya. Mereka khuatir jika mereka membiarkan Dato’ Onn terus menerajui UMNO dan merdeka, besar kemungkinan Dato’ Onn akan membelakangkan nasihat dan tiada hubungan baik antara Tanah Melayu dan British. Manakala pada waktu yang sama British mempunyai dasar penjajahan langsung kepada Tanah Melayu bagi memastikan bahan mentah dan segala keperluaan dagangan yang menguntungkan British selama ini berterusan.

Dalam suasana getir dan tegang berhadapan dengan orang Melayu, Sultan Johor dan raja-raja Melayu serta Inggeris inilah, Dato’ Onn berada dalam dilemma dan mengeluarkan ungkapan ‘ mulut saya sudah dijahit….”. Ini adalah kerana beliau tahu bahawa orang Melayu tidak akan menerima cadangannya yang sebenarnya disyaratkan oleh Inggeris jika orang Melayu hendak merdeka. Beliau juga tahu bahawa beliau akan dibenci dan ditolak oleh orang Melayu sendiri kerana jarum halus yang dicucuk Inggeris mengatakan Dato’ Onn ingin memimpin seluruh Tanah Melayu dan berkepentingan peribadi. Beliau juga yakin bahawa beliau akan disingkirkan jika tidak bersetuju memperjuang kemerdekaan segera. Beliau juga tahu bahawa ini adalah salah satu strateji Inggeris untuk menyingkirkan dirinya dari pesada politik Tanah Melayu.

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara

Kelab Sultan Sulaiman KL 1.3.2012

Posted by TunSheikh at 2:52 AM

Tun Dr. Ismail Bin Dato' Abdul Rahman Wira Negara

Tun Dr. Ismail Bin Dato' Abdul Rahman Wira Negara

Contoh Pemimpin Tegas & Jujur Ke arah Perpaduan & Keharmonian

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara

Tun Dr. Ismail bin Dato’ Abdul Rahman ialah Timbalan Perdana Menteri Malaysia Kedua. Beliau telah dilantik sebagai Timbalan Perdana Menteri Malaysia Kedua oleh YAB Tun Abdul Razak pada 22 September 1970. Semasa MAGERAN melaksanakan dasar pentadbiran dan pemerintahan negara ketika darurat pada Mei 1969-Februari 1971, Tun Dr. Ismail menjawat Timbalan Pengarah MAGERAN. Beliau juga merupakan seorang tokoh profesional dan politik Melayu yang turut serta dalam perjuangan menuntut kemerdekaan Tanah Melayu daripada British.

Tun Dr. Ismail ialah anak watan negeri Johor. Beliau dilahirkan pada 4 November 1915 di Johor Bahru dari sebuah keluarga elit, berpendidikan tinggi dan mempunyai banyak harta. Bapanya, Dato’ Abdul Rahman bin Mohd Yassin telah bermastautin di Johor Bahru kerana menjawat jawatan tinggi Kerajaan Negeri Johor. Antara jawatan yang pernah disandang oleh bapanya ialah sebagai kerani, pesuruhjaya daerah, majistret dan bendahari negeri. Di peringkat kebangsaan, bapanya ialah Speaker Dewan Negara yang pertama. Dato’ Abdul Rahman terkenal sebagai seorang tokoh Melayu Johor yang telah menubuhkan Persatuan Melayu Johor menentang Malayan Union. Beliau juga ialah ketua Orang Tujuh yang menuntut Sultan Ibrahim meletak jawatan sebagai Sultan Johor kerana menandatangani persetujuan penubuhan Malayan Union 1946 yang bertentangan dengan Undang-Undang Tubuh Kerajaan Johor 1895.

Dato’ Abdul Rahman dan bapanya Mohd Yassin berasal dari Parit Bakar Muar Johor. Parit Bakar terletak dalam kawasan yang dulunya terkenal sebagai Padang sebelum Bandar Maharani dibuka pada 1884. Padang diperintah oleh ketua tradisional Melayu bergelar Orangkaya yang terdiri dari kaum karabat Mohd Yassin. Mohd Yassin ialah anak kepada Orangkaya Abdul Rahman, Orangkaya Setia Minyak Beku III. Keluarga beliau berasal dari keturunan Raja Melayu Bugis Campa yang terkenal di Padang Muar sejak dari Kesultanan Melayu Melaka. Mereka merupakan keluarga pentadbir yang menyara hidup daripada sumber perkebunan dan perdagangan dan sangat menitikberatkan pelajaran.

Datuk nenek moyang Tun Dr Ismail di Padang dan di Batu Pahat adalah pembesar daerah atas titah atau pelantikan Sultan. Moyang Tun Dr. Ismail di Batu Pahat iaitu Abdul Rahman bin Ismail bergelar Orangkaya Setia Minyak Beku III, Batu Pahat pada 1862-1881. Bapa kepada Abdul Rahman iaitu Orangkaya Ismail bin Orangkaya Ahmad pula ialah Orangkaya Setia Minyak Beku II pada 1855-1862 dan bapa Orangkaya Ismail iaitu Ahmad bin Daing Abdul Rahman menjadi Orangkaya Setia Minyak Beku I pada 1811-1855. Daing Ahmad adalah daripada keturunan Daing Indera Perma Paso berasal dari Sulewasi. Banyak saudara beliau menjadi Orangkaya Muar atau Padang. Daing Abdul Rahman telah dihantar dan disaran oleh saudaranya, Orangkaya Muar mengetuai masyarakat Melayu Bugis dan orang-orang Selat atau Seletar di Minyak Beku setelah berjaya melumpuhkan kegiatan lanun di perairan Batu Pahat. Pada mulanya mereka menjunjung kedaulatan Sultan Melaka kemudian Sultan Johor Pahang dan terakhir kepada Temenggong Johor yang kemudiannya menjadi sultan pada tahun 1885.

Keturunan Tun Dr. Ismail mempunyai hubungan rapat dan bercantum dengan nenek moyang Tan Sri Noah, Tun Dr. Awang Hassan dan Orangkaya-Orangkaya Muar. Mengikut sejarah, pusat pemerintahan datuk nenek moyang mereka yang telah dikurniakan oleh Sultan Melaka kepada anak raja Melayu keturunan Bugis Campa ialah di Bukit Makmur atau Bukit Mor, Muar. Sejak itu, keluarga ini turun-temurun memerintah kawasan bernama Padang dan sekitarnya.

Tun Dr. Ismail mendapat pendidikan awalnya di Sekolah Bukit Zaharah, Johor Bahru. Seterusnya beliau menuntut di English College, (Maktab Sultan Abu Bakar). Kemudian, beliau dihantar oleh bapanya melanjutkan pelajaran di bidang perubatan di Kolej King Edward VII, Singapura pada tahun 1935-1937, tetapi beliau tidak berjaya menamatkan pengajian kerana kurang meminati bidang perubatan yang ditentukan oleh bapanya.

Bapanya, Dato’ Abdul Rahman merupakan seorang yang sangat menitikberatkan pelajaran keluarga hingga ke peringkat tertinggi. Beliau menghendaki anak-anaknya berkelulusan daripada pelbagai bidang profesional selain peguam. Ketika itu, kerjaya peguam merupakan trend dan kebanggaan keluarga elit. Dato’ Abdul Rahman memilih anaknya Tun Dr. Ismail mempelajari ilmu perubatan kerana bersesuaian dengan sikap beliau yang agak pendiam , tegas, cekap dan cepat membuat keputusan dan tindakan. Dr. Ismail pula meminati bidang perundangan dan bercita-cita untuk menjadi peguam seperti bapa dan abangnya, Sulaiman.

Adik-beradik Tun Dr. Ismail selain Dato’ Sulaiman ialah Khadijah, Abdullah, Aishah, Md Yassin, Rafiah, Zubaidah dan Fatimah. Semua adik-beradik beliau berpelajaran tinggi dan menyumbangkan perkhidmatan kepada masyarakat awam. Abangnya, Sulaiman ialah salah seorang anggota Kumpulan Tujuh dan pemimpin UMNO berijazah undang-undang dari Universiti Cambridge dan pernah menjadi Menteri Kabinet dan Persuruhjaya Malaysia ke Australia. Begitu juga dengan yang lain seperti Senator Abdullah, Dr. Zubaidah, YB. Md Yassin dan Fatimah.

Walaupun gagal untuk menamatkan pengajian dalam bidang perubatan di Singapura, Tun Dr. Ismail tetap berkobar-kobar untuk melanjutkan pelajaran dalam bidang perundangan di England, tetapi tidak mendapat biasiswa kerana beliau daripada keluarga berada. Bapanya pula tidak bersetuju beliau melanjutkan pelajaran dalam bidang ini. Bapanya hanya bersetuju membiayai pelajaran Tun Dr. Ismail sekiranya beliau sanggup melanjutkan pelajaran dalam bidang perubatan di Australia. Beliau akur dengan kehendak bapanya. Beliau berjaya malah menjadi pelajar yang sangat tekun dan gigih. Tun Dr. Ismail merupakan pelajar Melayu pertama yang lulus dalam bidang perubatan di Australia.

Penglibatan Tun Dr. Ismail dalam persatuan pelajar ketika di Singapura dan di Australia telah menampilkan ketokohan dan pemikiran beliau terutamanya terhadap kemajuan pendidikan dan perpaduan Melayu. Setelah tamat pengajiannya di Universiti Melbourne, Australia pada tahun 1945, beliau telah berkhidmat di Hospital Tentera Australia. Setelah perang tamat, beliau kembali ke tanah air pada 1947 dan berkhidmat dengan kerajaan Johor sebagai pembantu pegawai perubatan di Hospital Johor Bahru sehingga 1948. Beliau telah melepaskan jawatannya dan membuka klinik sendiri bernama Klinik Tawakal di Johor Bahru kerana aktif dalam persatuan dan tidak suka terikat dengan syarat-syarat yang ditetapkan oleh kerajaan Johor. Pada ketika itu beliau juga dipengaruhi oleh keadaan bapa dan keluarganya serta ahli Kumpulan Orang Tujuh yang telah dipecat oleh sultan.

Tun Dr. Ismail telah mendirikan rumah tangga dengan Toh Puan Norashikin binti Dato’ Mohd. Seth, anak salah seorang pembesar Johor pada tahun 1950. Mereka telah dikurniakan enam orang anak, empat orang lelaki dan dua orang perempuan iaitu Mohd. Taufik (1951), Zailah (1953), Badariah (1957), Mohd. Tarmizi (1960), Zamkhasani (1964) dan Mohd. Arif (1967). Dato’ Mohd. Seth, bapa Toh Puan Norashikin merupakan salah seorang daripada ahli rombongan yang menuntut kemerdekaan 1956 di London sebagai mewakili Sultan Johor.

Tun Dr. Ismail mewarisi sifat keyakinan diri yang tinggi dan suka berdikari. Beliau menjalankan perniagaan dengan membuka kelinik perubatan sendiri yang dinamakan Klinik Tawakal. Beliau suka membantu orang miskin dan yang kurang bernasib baik terutamanya dalam bidang pendidikan dan kesihatan. Penglibatan aktif beliau dalam persatuan bukan politik seperti Persatuan Bekas Mahasiswa Luar Negeri Johor atau Persatuan Siswazah Melayu Johor yang ditubuhkannya, mendorong beliau dilantik menganggotai Dewan Undangan Negeri Johor pada tahun 1948 dan seterusnya sebagai EXCO Kerajaan Negeri Johor. Beliau hanya menceburkan diri dalam parti politik atas permintaan bapanya. Beliau bersama-sama dengan bapa dan keluarga besarnya serta ahli-ahli Persatuan Melayu Johor yang diketuai oleh bapanya sendiri menganggotai UMNO pada 1951 setelah Dato’ Onn meninggalkan parti itu.

Pada tahun 1952, Tun Dr. Ismail dilantik menjadi Ahli Dewan Undangan Persekutuan yang bertanggungjawab terhadap tanah, lombong dan perhubungan. Pelantikannya selaku ahli kabinet kepada Tun General Templer adalah atas permintan YM Tunku Abdul Rahman. Pada Julai 1955 beliau telah bertanding dalam Pilihanraya Persekutuan Pertama dan menang di Kawasan Johor Timur. Berikutan dengan kemenangan itu, beliau dilantik menjadi Menteri Hasil Bumi dalam Pemerintahan Kerajaan Bersendiri dan pada 1956 menjadi Menteri Perdagangan dan Perusahaan Malaya yang pertama.

Tun Dr. Ismail ialah seorang tokoh pemimpin Melayu yang berprinsip dan setia. Beliau merupakan salah seorang pemimpin kepercayaan YM Tunku Abdul Rahman. Beliau dan Tun Abdul. Razak sentiasa bersama-sama dalam perbincangan untuk menuntut kemerdekaan negara sehingga berjaya diperoleh pada 31 Ogos 1957.

Pada September 1957, Tun Dr. Ismail dilantik menjadi Duta Persekutuan Tanah Melayu bertaraf menteri ke Amerika Syarikat di samping menjadi Ketua Tetap dan Wakil Persekutuan Tanah Melayu ke Bangsa-Bangsa Bersatu hingga Februari 1959. Kemudian, beliau menjadi Menteri Hal Ehwal Luar Negeri pada bulan Ogos 1959 dan menjadi Menteri Kementerian Keselamatan Dalam Negeri pada November 1960.

Beliau telah menyumbangkan banyak jasa dan memainkan peranan penting ketika pembentukan Malaysia dan menjadi Menteri Keselamatan Hal Ehwal Dalam Negeri dan Menteri Keadilan setelah Malaysia dibentuk pada 16 September 1963. Beliau juga bertangggongjawab menubuhkan ASEAN dan mewujudkan persefahaman Zon Bebas ASEAN dari segala pengaruh dan campurtangan kuasa tentera asing dan ideology. Beliau terus gigih berkerja meskipun kesihatannya kerap terganggu kerana mengidap barah dan sakit jantung. Kesihatannya bertambah parah apabila berlaku perpisahan Singapura dari Malaysia pada Ogos 1965. Beliau telah bersara awal pada 1 Jun 1967 kerana masalah kesihatan yang bertambah buruk dan memaksa beliau mengikuti rawatan dan berehat.

Apabila berlaku peristiwa 13 Mei 1969, beliau berasa amat bersemangat untuk menyumbangkan bakti semula tanpa menghiraukan masalah kesihatannya. YAB Tun Abdul Razak pula sangat mengharapkan kesediaan beliau menyambung tugas kerana beliau ialah seorang tokoh pemimpin Melayu yang sangat ikhlas, jujur, taat, serius dan tegas serta cekap dan mempunyai pandangan jauh yang sangat penting untuk perpaduan dan keharmonian sebuah negara bangsa. YAB Tun Abdul Razak telah memujuk beliau menganggotai Majlis Gerakan Negara (MAGERAN) berikutan dengan perisytiharan Darurat 1969. Di samping itu, beliau juga dilantik menjadi Penolong Pengarah dalam Majlis Perundingan Negara. Majlis ini berperanan untuk memberikan nasihat kepada MAGERAN tentang perkara-perkara yang berkaitan dengan perhubungan kaum. Bertitik tolak daripada hakikat tersebut, maka dicipta RUKUNEGARA. Satu lagi yang diputuskan oleh Majlis Perundingan Negara ialah Dasar Ekonomi Baru.

Sebagai Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri, Tun Dr. Ismail merupakan seorang yang tegas dalam membanteras gejala rasuah dalam kalangan kakitangan kerajaan. Pada 23 Februari 1970, beliau telah mengumumkan satu rang undang-undang tambahan bagi Badan Pencegah Rasuah (BPR) iaitu Ordinan No. 23 Kuasa Perlu Darurat 1970 dikuatkuasakan. Selaku Timbalan Perdana Menteri, Tun Dr. Ismail telah memberikan sokongan yang kuat terhadap Rang Undang-undang (Pindaan Perkara Sensitif) Perlembagaan di parlimen yang dikemukakan oleh Perdana Menteri Malaysia, Tun Abdul Razak pada 23 Februari 1971.

Dalam susunan kabinet baharu yang diumumkan oleh Perdana Menteri, Tun Abdul Razak pada 1 Januari 1973, Tun Dr. Ismail terus diamanahkan jawatan sebagai Timbalan Perdana Menteri, Menteri Hal Ehwal Dalam Negeri di samping Menteri Perdagangan dan Perusahaan. Dalam menghadapi sesuatu isu yang berkaitan dengan kepentingan negara, beliau sangat tegas menyebabkan beliau sangat dihormati oleh kawan dan pihak lawan.

Ketika menjawat jawatan Timbalan Perdana Menteri, Tun Dr. Ismail telah beberapa kali menanggung kerja dan memangku tanggungjawab dan tugas Perdana Menteri ketika YAB Tun Abdul Razak ke luar negeri sama ada bercuti atau melakukan lawatan rasmi. Beliau telah berkhidmat dengan cemerlang sehingga ke akhir hayatnya.

Pada hari Khamis, 2 Ogos 1973, adalah merupakan hari terakhir beliau sebagai seorang negarawan. Beliau sempat merasmikan perayaan Jubli Perak Gabungan Pelajar Melayu Semenanjung (GPMS) pada pukul 4.22 petang. Pada pukul 10.00 malam, Tun Dr. Ismail telah menghembuskan nafas yang terakhir di rumahnya No. 22, Jalan Maxwell, Kuala Lumpur. Pada hari Jumaat, 3 Ogos 1973, jenazah beliau telah disembahyangkan di Masjid Negara selepas upacara sembahyang Jumaat. Jenazah Tun Dr. Ismail telah dimakamkan di Makam Pahlawan Masjid Negara pada pukul 6.30 petang. Kini, sudah tiga puluh lapan tahun perginya seorang tokoh negarawan yang amat berjasa. Negara amat merasa kehilangannya, seorang tokoh pemimpin yang sangat berdisiplin, tegas, berprinsip, ikhlas dan jujur.

Bibliografi :

1. Abu Bakar Hamid, Md. Ismail Zamzam (ed), Pejuang Terbilang Johor, Yayasan Warisan Johor, 2002.
2. Abu Bakar Hamid, Md. Ismail Zamzam (ed), Tokoh Ternama Johor, Yayasan Warisan Johor, 2003.
3. Abu Bakar Hamid, Md. Ismail Zamzam (ed), Johor Mengabdikan Baktimu, Yayasan Warisan Johor, 2005.
4. Abu Bakar Hamid, Md. Ismail Zamzam, Kamdi Kamil (ed), Johor Mengenang Sumbangsihmu, Yayasan Warisan Johor, 2006.
5. Ibrahim Mahmood, Sejarah Perjuangan Bangsa Melayu, Pustaka Antara : Kuala Lumpur, 1981.
6. Jabatan Penerangan Malaysia, Biographical Note of Tun Dr. Ismail bin Dato Haji Abdul Rahman, Kuala Lumpur, 1971.
7. Mohd. Tajuddin Hj. Abd. Rahman, Tun Dr. Ismail Negarawan Bangsa, Pelanduk Publications : Kuala Lumpur, 1987.
8. P. Lim Pui Huen, 1855 – 1957 Local History, Local Landscapes, Straits Times Press: Singapore, 2009.
9. Tan Sri Datuk Abdul Samad Idris, 25 Tahun Merdeka, Pustaka Antara : Kuala Lumpur, 1981.
10. Rentetan Perjuangan Bangsa, MK Direct Sdn. Bhd. : Selangor, 2005.
11. Katalog Bahan-Bahan Sudut Wira Tun Dr. Ismail Dato’ Abdul Rahman Edisi II, Arkib Negara Malaysia : Kuala Lumpur, 2000.
12. Ramlah Adam, Biografi Politik Tunku Abdul Rahman Putra, Dewan Bahasa & Pustaka: Kuala Lumpur, 2004.
13. Yusof Harun, Tunku Idealisme Dalam Kenangan, Yayasan Bumiputera: Pulau Pinang, 1991.
14. 50 Tahun Pengisytiharan Tarikh Kemerdekaan 1956-2006, Arkib Negara Malaysia: Kuala Lumpur, 2007.

Responden

1. Hj. Mustapha Meon@Mus Onn –Lahir 9 April 1933

Bekas Wartawan Utusan Melayu 1957-1979. Beliau pernah bertugas mendampingi Tun Dr. Ismail untuk mendapat berita-berita langsung.

Ahli Jawatankuasa Penerbitan dan Penerangan Persatuan Sejarah Malaysia Batu Pahat 2008/2009.

Tarikh dan Tempat Temubual: 10.00 pagi, 23 Mac 2009 di Pejabat Persatuan Sejarah Malaysia Batu Pahat.

2. Hj. Abdullah Dato’ Mohd. Noor – Lahir 7 Februari 1933

Bekas pesara (1988) pegawai perkeranian kerajaan negeri Johor yang telah berkhidmat selama 31 tahun dan mengenali keluarga Dato’ Abdul Rahman di Batu Pahat.

Setiausaha Kehormat Persatuan Sejarah Malaysia Batu Pahat 2008/2009

Tarikh dan Tempat Temubual: 10.00 pagi, 23 Mac 2009 di Pejabat Persatuan Sejarah Malaysia Batu Pahat.

3. Tan Sri Ghazali Mohd. Seth – Lahir 1935

Bekas Panglima Angkatan Tentera Malaysia.

Anak kepada Dato. Mohd Seth dan adik ipar Tun Dr. Ismail

Tarikh dan Tempat Temubual: 9.00 pagi, 26 April 2009 di Pejabat Sekuriti KL Central.

Lain-lain Sumber

1. Siri Pengkisahan Sejarah Tokoh Wira Negara

Memorial Tun Hussein Onn

Arkib Negara Malaysia, Kuala Lumpur

12 Ogos 2009

2. Bicara Tokoh Tun Dr. Ismail

Galeria Perdana Memorial Tun Hussein Onn

Arkib Negara Malaysia

28 Februari 2008

3. Koleksi Gambar-gambar Tun Dr. Ismail Dato’ Abdul Rahman

Kompass Arkib Negara Malaysia

4. Koleksi Ucapan dan Monograf Tun Dr. Ismail Dato’ Abdul Rahman

Arkib Negara Malaysia

Posted by TunSheikh at 8:07 AM

Lagenda Sejarah Muar

Lagenda Sejarah Muar

Dari Sejarah Lisan dan Sastera Rakyat Orang Sakai Atau Melayu Asli

Dalam lagenda atau catatan penceritaan purba seperti mitos dan legenda ada mencatatkan prihal Muar yang pada ketika itu dikenali sebagai Kole, Kouli dan Cole. Kouli ada dalam catatan India tetapi kepastiannya sebagai Muar masih dipersoalkan oleh beberapa sarjana dan pakar sejarah. Dalam buku hikayat mitos atau lagenda Melayu iaitu dalam Hikayat Merong Mahawangsa dan Hikayat Malim Deman dan dalam buku sejarah At Tarikh Negeri Kedah ada juga disebut tempat bernama Muar. Catatan Cina juga ada menukil mengenai Cole. Apa pun kita biarkan pakar sejarah menentukannya apabila bukti sainstifik diperolehi.

Dalam tulisan ini Kouli buat sementara ini dirujuk sebagai Muar kerana ada catatan daripada sejarah lisan atau sejarah rakyat Kouli itu daripada perkataan Kuala yang dikenali oleh orang sakai atau orang asal (sakai laut dan sakai darat). Mereka mengatakan sebelum Muar bernama Muar , Muar bernama Teluk Dalam dan sebelum bernama Teluk Dalam, Muar dipanggil Kuala. Ini bermakna sebelum Muar bernama Muar, ia telah terkenal sebagai sebuah tempat bernama Teluk Dalam dan sebelum Teluk Dalam, Muar dikenali sebagai Kuala. Kepelatan orang asing terutama lidah India adalah munasabah untuk dipercayai atau disesuaikan hingga ia dikenali sebagai Kouli atau Kole.

Kerajaan Kouli berpusat di pergigian air atau pantai Teluk Dalam iaitu daratan Bakri Batu 2 ke Kaki Bukit Treh menjalur ke Kesang Tasek dan Sungai Mati. Di sebelah selatan menghala kaki Bukit Mor Parit Jawa. Bukit Pasir di Parit Bakar yang ada sekarang dikatakan asalnya sebuah pulau pasir yang terlongok daripada pasir dari hulu Sungai Muar dan tolakan arus air laut. Akhirnya ia membentuk pulau dan bukit pasir dan lama kelamaan bercantum dan menjadi daratan. Tanah daratan ini semakin lama semakin menjulur ke luar beberapa ribu tahun sehinggalah sebagaimana yang terdapat pada hari ini. Proses ini masih terus berlaku. Daratan yang ada sekarang yang melunjur ke pantai dari Bakari Batu 2 atau Tanah Perkuburan Bakri Batu 2 itu merupakan lautan pada zaman dahulu.

Ketika Haji Mohd Noh bin Lebai Haji Mohamad (1850-1923) seorang saudagar raja Cerebon membuka Bakri yang pada asalnya dikenali sebagai Kampung Jawa pada tahun 1869, beliau ada mencatatkan (Syair Orang Jawi, 1903) bahawa kawasan Batu 2 hingga ke Pekan Muar atau Kuala Bentayan merupakan paya atau tanah rendah sentiasa berair. Air pasang boleh naik sampai ke Bakri Batu 3. Mereka bersampan membawa masuk barang keperluan orang-orang Jawa, kaum kerabat Jawanya dari Cerebon di pedalaman setelah melurus dan meletakkan ban atau benting di kiri kanan anak sungai yang terkenal sebagai sungai Bentayan itu.

Dari Bakri Batu 2 ke Bakri Batu 3, kawasan itu didiami oleh anak-buah dan kaum kerabatnya yang berasal daripada Kerabat diraja Melayu Pagoh. Orang Pagoh juga dikatakan berasal dari persemendaan keturunan sultan Melaka dengan kerabat diraja Pahang. Haji Mohd Noh sendiri telah beristerikan anakanda Tun Mansor bin Tun Ali Bendahara Pahang dan telah dikurnia Sungai Raya. Haji Mohd Noh telah menggalakkan mereka berpindah ke Bakri dari Pagoh ketika diburu oleh orang suruhan Sultan Ahmad Pahang, kekanda kepada Tun Mansor yang menuduh Tun Mansor dengan pengikutnya ingin memberontak. Mereka mempercayai kawasan Bakri sesuai untuk dihuni dan didiami mereka kerana mereka percaya tapak itu adalah bekas tapak kota kerajaan Melayu purba (Kouli) mengikut petunjuk ahli para normal atau pawang diraja mereka. Banyak juga orang-orang Pahang telah tinggal di Pekan Muar dan Padang dan bersemenda dengan kaum kerabat Orang Kaya Muar yang berketurunan Melayu Bugis Campa kerana mereka juga mempunyai pertalian darah dengan mereka.

Hal mengenai Parit Jawa pula, pada zaman dahulu adalah lautan dan pantainya terletak di kaki Bukit Mor juga ada tercatat dalam Sejarah Pembukaan Parit Jawa ( Syair Abd Rahman, 1909) dan juga tercatat dalam Buku Hikayat Ibrahim Munshi (1871). Tanah-tanah lumpur dan kelodak yang dibawa turun oleh Sungai Muar akhirnya membentuk daratan yang begitu subur. Kawasan ini pernah suatu ketika dahulu dikenali sebagai Padang kerana tanah pamahnya yang rata dan meluas saujana mata memandang. Di puncak Bukit Mor pernah tercatat terdapat istana raja Melayu Cempa ketika kerajaan Melayu atau empayar Melayu Cempa berkuasa dahulu.

Mengikut tempuh waktu pula, Muar dikatakan dikenali disekitar abad ke 13 di zaman keagongan Majapahit. Teluk Dalam dalam zaman Hindu Budha sekitar abad ke 9 dan Kouli yang tercatat dalam kitab Hindu di antara abad pertama hingga ke 9. Kebudayaan Hindu meluas dan tersibar ke Asia Tenggara sejak abab ke 2 sebelum masihi. Apa yang hendak dicatatkan di sini meskipun para sarjana menganggapnya adalah dari sumber mitos yang tidak boleh dihujah dan bukan sebagai realiti adalah beberapa jangkaan seperti nama Muar yang tersebut di atas dan beberapa peristiwa daripada sejarah lisan mahupun sastera rakyat berkenaan kewujudan Muar. Ketepatan mahupun realitinya kita biarkan saja para pakar mengkaji dan menelitinya. Mungkin pada hari ini kita tidak banyak ada kemudahan dan peralatan yang dapat mengesan dan mengesahkan lagenda atau mitos yang mungkin berasal dari realiti juga.

Mengikut sejarah, orang asli Melayu berasal dari pergunungan dan lembah di utara Thailand dan selatan Cina. Ada juga sejarah purba mencatat penghijrahan manusia dari pergunungan Himalaya di Utara India menyebar ke utara, ke barat, ke selatan dan ke timur dan sebagainya. Penghijarahan ke timur ini dipercayai melahirkan sebuah suku bangsa besar Melayu yang berkerajaan di Utara Thailand dan di Selatan China. Kemudian penghijrahan terus berlaku ke arah selatan melalui Segenting Kera dan Semenanjung Tanah Melayu dan terus bertebaran ke serata kepuluan di Lautan Hindi, Laut Selatan dan Lautan Pasifik hingga ke kepulauan Hawai dan pulau-pulau di barat Benua Amerika. Manakala penghijarahan suku bangsa Melayu ke sebelah barat pula merentasi Lautan Hindi sampai ke kepulauan Madagascar. Penghijarahan ini berlaku pada abad sebelum masihi dalam beberapa siri gelombang besar dan kecil hingga dibahagi oleh pakar sejarah mengikut beberapa zaman.

Berbalik mengenai penceritaan Muar terdapat mitos mengenai Si Tenggang yang di sumpah menjadi batu di kuala sungai Muar. Tempat ini dikenali sebagai Bukit Treh Muar. Pernah ahli sejarah mengkajinya dan mengakui perkataan treh itu bererti batu pejal keras yang asalnya terjadi dari cairan batu panas yang membeku pada darjah suhu yang sangat tinggi. Ia sangat keras dan dikenali sebagai batu treh dalam bahasa Melayu Asli (Orang Sakai Laut dan Sakai Darat). Batu ini dipuja dan dipercayai mempunyai kuasa ajaib dalam kepercayaan adat resam mereka.

Prihal orang sakai datang memuja batu treh yang dianggap suci termasuk kawasan terdapatnya batu treh, di Bukit Treh berakhir di sekitar 1930-an dan semenjak zaman Jepun tiada lagi kedengaran Orang Sakai Darat mahupun Sakai Laut datang lagi ke Bukit Treh Muar untuk memuja Batu treh mahupun roh nenek moyang. Ahli Persatuan Sejarah Muar sebelum merdeka sempat mencatat bahawa orang sakai ini percaya batu Bukit treh berasal dari langit atau batu yang terjadi hasil dari panahan petir. Mereka juga percaya Bukit Treh Muar berasal daripada sebuah kapal atau kapal Si Tenggang yang telah menderhaka kepada orang tuanya dan telah disumpah oleh ibunya menjadi batu. Kapal Si Tenggang telah tersadai dipukul ribut di tebing pantai dan dipanah petir hingga menjadi batu. Kedudukannya menghalang laluan air sungai Muar dan isi kandungannya telah menjadikannya membentuk sebuah bukit.

Lebih menarik lagi, komuniti orang sakai ini mengaku Si Tenggang adalah dari keluarga orang asli (orang sakai). Prihal kuasa sumpah menyumapah ini memang terkenal dan dipercayai dan banyak disebut dan diceritakan dalam sastera rakyat dan sejarah lisan. Kuasa jin, hantu dan syaitan dianggap begitu kuat dan sangat mempengaruhi kehidupan orang asli ini. Terdapat juga sejarah lisan dari kalangan mereka mengatakan bahawa pada suatu ketika di kaki Bukit Treh terdapat sebuah kuil Hindu yang besar diperbuat daripada emas yang dikumpulkan dari gunung ledang. Ramai penganut hindu dan sami mereka datang berkampung di kuil itu terlebih dahulu sebelum mendaki ke kuil suci mereka yang terdapat di puncak gunung Ledang. Kuil ini dipercayai telah terbenam atau tertimbus 100 kaki ke dasar pemukaan tanah sekarang berikutan berlakunya banjir besar di zaman dahulu. Orang asli percaya kuil itu masih ada lagi di dalam tanah di kaki Bukit Treh berdasarkan penceritaan Tok Batin atau pawang mereka.

Sejarah Muar memang begitu unik. Muar juga merupakan sebuah daerah di Johor yang memiliki banyak cerita lisan dan sastera rakyat di negara ini. Usaha mengkajinya masih terbatas. Dikesempatan akan datang, Tun Sheikh akan menulis serba sedikit mengenai Gunung Ledang yang dikenali sebagai Ophir dan pernah tercatat di dalam Kitab Taurat dan Zabur. Kajian lisan tempatan ada menceritakan sebuah kampong yang pernah didiami atau dibuka oleh orang bermata biru pada zaman dahulu kala dan hingga ke hari ini terdapat keturunan mereka yang telah berbaur dan bersemenda dengan pelbagai suku bangsa Melayu sehingga dikatakan mata biru mereka tidak berwarna biru lagi kecuali kelabu. Kampong yang dimaksudkan bernama Gemir atau Gemih yang terletak di kaki Gunung Ledang.

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara

Posted by TunSheikh at 4:26 PM

Mitos Sejarah Tamadun Melayu

Sejarah Tamadun Melayu Dari Sumber Lisan, Mitos & Lagenda

Asal Usul Melayu

Jika mengikut kajian saintifik mengenai sejarah tamadun Melayu, realitinya masih samar dan tidak mempunyai asas yang konkrit. Terdapat banyak sebab mengapa hujah atau fakta sains masih belum terpakai sebagai sumber sahih. Satu antarannya ialah tiada lagi bukti-bukti sainstifik didapati atau dijumpai kerana tidak dibuat dengan serius. Kita setakat ini hanya mengharapkan pakar dari luar iaitu pakar-pakar dari negara barat atau eropah. Majoriti mereka ialah bangsa bekas penjajah kita. Tentu sekali kencenderungan mereka tidak sepenuh hati dan ikhlas. Mereka yang ikhlas pula tidak mendapat kerjasama sesama mereka dan apabila kita mengajukan permohonan kita yang memerlukan perkhidmatan mereka, institusi yang mengawal mereka tidak mengizinkannya. Pendek kata, sesuatu ilmu atau jumpaan baru sama ada teknologi atau fomula mathematik, sains atau falsafah,sejarah dan sebagainya, kepada mereka adalah untuk manfaatkan bagi kepentingan diri mereka sendiri. Orang berilmu adalah tuan kepada orang yang tidak cerdik dan itu adalah sumpah dan prinsip hidup mereka.

Tun Sheikh terasa sudah begitu lama kita didiskriminasi tetapi bangsa kita senang pula begitu sebab mentaliti atau pemikiran kita sudah sekian lama diracuni sejak era atau zaman penjajahan beratus tahun dahulu. Jika kita menghayati sejarah Islam, ilmu dan tamadun islam diagih-agih dan tersebar di seluruh pelusuk dunia.Tiada penindasan dan penganiayaan. Hasil ciptaan atau penemuan baru dinikmati bersama. Sayangnya kerajaan kita tidak berminat dengan falsafah hidup dan hidup seharian secara Islam. Akibatnya, pelbagai ilmu dan teknologi rahsia kehidupan dimonopoli mereka dan kita dijadikan sebagai bangsa pengguna yang terpaksa membayar mereka. Dengan lain perkataan sebenarnya mereka menikmati kemewahan hidup hasil dari wang ringgit kita yang membeli kepakaran dan peralatan mereka.

Sehubungan dengan itu, Tun Sheikh ingin mencatat beberapa jumpaan berkaitan sejarah yang boleh membuka minda kita meskipun dari sumber lisan, mitos mahupun lagenda. Tun Sheikh yakin ada di antara anak cucu kita nanti akan dapat mengkajinya secara saintifik apabila kita telah berkemampuan. Jika kita tidak meninggalkan rekod dan catatan sejarah kebudayaan sejarah kita, lambatlah pula kuputusan kajian sains mereka kerana tiada maklumat pun mengenai sejarah kita.

Ketika Tun Sheikh menuntut di Universitas Indonesia suatu ketika dahulu, Tun Sheikh pernah didedahkan oleh para ahli arkeologi Indonesia mengenai Orang Wajak seusia Orang Peking tetapi dunia menolak dapatan mereka mentah-mentah kerana gagal membuktikan secara sainstifik. Mereka hanya menganggapnya sebagai hipotesis sahaja. Ujian atau kaedah sainstifik bagi membuktikan kesahihan pula dikawal oleh mereka.Perkara itu tengelam begitu sahaja.

Suatu pengalaman yang menarik ialah dapat melihat tengkorak Orang Wajak yang berusia puluhan ribu tahun itu. Oleh kerana tidak lengkap rangkanya dan tidak terjumpa hasil budaya lain termasuk kesinambungan atau pelanjutan kumpulan selepas Orang Wajak itu secara turutan kronologi maka sehingga ke hari ini ia hanya seperti misteri.Orang Wajak dikaji terus oleh pakar-pakar dari Barat tetapi belum satupun kesimpulan mengakui di Indonesia telah mempunyai tamdun tinggi dunia. Sebabnya tidak diumumkan kerana tidak mahu kelihatan dunia timur atau bangsa Melayu lebih bertamadun dari dunia barat.

Satu lagi pengalaman yang amat menarik ialah dapat melihat kerangka Nenek-moyang Toraja berusia 3500-5000 tahun yang diawet dengan begitu seni, rapi dan tinggi mutu budaya awetannya. Ini dinilai dengan melihat masih terdapat cebisan daging dan otot serta kulit yang masih terdapat pada tubuh manusia Toraja yang diawet itu. Ini membuktikan ilmu atau budaya mengawet manusia atau mayat manusia telah diamalkan dan membudaya dalam masyarakat Toraja. Siapakah mereka ini? Mereka dianggap sebagai datuk nenek moyang orang Sulawesi atau orang Bugis. Mereka mempercayai diri mereka adalah dari keturunan Nabi Sulaiman dan Balqis yang telah membawa diri mencari kehidupan di sebelah timur. Sayangnya kemahiran dan kepakaran dalam kebudayaan mereka mengawet mayat tidak diiktiraf oleh dunia barat. Mereka telah mengkaji Orang Toraja itu tetapi tiada sebarang keputusan, kenyataan dan kesimpulan dikeluarkan kecuali mengatakan itu adalah teknik baru yang ditiru dari orang barat. Padahal hingga ke hari ini belum ada lagi bukti kedapatan orang barat mati dan mahir mengawet kecuali yang mati terbenam dalam salji atau ais.

Terdapat pula maklumat dan rekod di zaman kecemerlangan tamadun Mesir dengan raja-raja hebatnya yang terkenal sebagai Firaun. Raja-raja Firaun telah memperkenalkan budaya mengawet mayat yang dibungkus dengan kain dan rempah-ratus. Anggota dalaman dibuang atau dikeluarkan terlebih dahulu. Jika mengikut ahli sejarah, budaya mummy ini dilakukan sekitar tahun 2500 sm. Rekod Mesir purba mencatat bahawa rempah ratus dibawa dari kepulauan timur jauh. Adakah ini ada kaitan hubungannya dengan kebudayaan orang Toraja? Ahli sejarah dan para sarjana Barat tidak bersedia mengaitkan kebudayaan ini tetapi mungkin anak cucu kita nanti akan berjaya membuktikannya pada suatu hari nanti.

Sejarah moden kita hanya mencatat budaya dan tamadun Melayu bermula sekitar awal abad pertama. Ini pun masih disangsikan oleh para sarjana Barat. Mereka tidak mempercayai sumber lagenda dan mitos yang begitu banyak di Nusantara berkenaan rumpun Melayu yang memiliki banyak persamaan budaya dan asal-usul penempatan. Sejarah Melayu Melaka hanya dipersetujui bermula pada 1400 dan ditawan pada tahun 1511. Padahal jika mengikut perkiraan dan bukti-bukti tempatan, tamadun Melayu Melaka telah bermula sejak 1262 atau mungkin lebih awal lagi. Tetapi bagaimana pula dengan terdapatnya catatan kedudukan gunung Ledang di dalam Zabur dan Taurat yang dirahsiakan oleh padri-padri otodok mereka kerana gunung Ledang adalah mercu tanda tanah timbunan emas yang akan digunakan untuk perjuangan agama di akhir zaman sebagaimana dalam kitab suci mereka dan penceritaan Israeliat itu?

Insyaallah Tun Sheikh akan nukilkan hal ini dilain kesempatan. Ini telah disahkan oleh Pop Besar Rom Itali. Tun Sheikh menemui hal ini ketika sama-sama mengkaji sejarah Muar ketika menjalankan projek sejarah dari sumber lisan, mitos dan lagenda bersama Yayasan Warisan Johor pada awal 2002 dahulu. Tujuannya adalah untuk sama-sama kita fikirkan asal-usul Melayu kita. Melayu yang diperlekeh oleh pemimpin kita sendiri kerana itulah strateji tersirat penjajah Barat yang datang ke sini dengan misi suci agama dan misi untuk mencari kekayaan. Mereka juga membuat perancangan sehingga Melayu dibodohkan oleh orang Melayu sendiri melalui pemimpin Melayu yang telah mereka racuni dengan pemikiran Barat.

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara

Posted by TunSheikh at 2:27 AM

TREND MENULIS SEJARAH & MENERBIT BUKU

TREND MENULIS DAN MENERBITKAN BUKU

FAKTA SEJARAH DIJANGKA AKAN BERUBAH

Ketika era pentadbiran Tun Dr Mahathir menjadi Perdana Menteri, beliau telah memberi galakan supaya tokoh-tokoh penyumbang perkhidmatan professional yang berjasa kepada Negara menulis biografi sendiri . Beliau juga bersetuju mata pelajaran sejarah menjadi mata pelajaran yang wajib diambil di peringkat SPM. Tujuan utamanya ialah untuk memberi dan menanam kesadaran bahawa fakta sejarah sangat penting dan perlu diketahui oleh semua lapisan rakyat Malaysia memandangkan ketipisan semangat kebangsaan dan semangat mencintai Negara sendiri di kalangan remaja.

Pada waktu yang sama kerajaan juga melihat betapa ruginya bangsa jika budaya bangsa yang pernah cemerlang tidak terdapat dalam catatan sejarah kebudayaan kontemporari. Kebudayaan kontemporari yang dimaksudkan adalah budaya pentadbiran awam yang terhasil dari para profesional Melayu sejak merdeka hingga ke hari ini. Mereka tidak berminat menulis atau menerbitkan buku berkenaan diri mereka yang boleh dibuat rujukan dan panduan oleh generasi akan datang.

Sebenarnya, Malaysia sehingga ke hari ini masih menduduki di kumpulan tangga teratas kerana cekap dan telus dalam perkhidmatan awam. Perkhidmatan awam Malaysia dianggap standing dengan Negara maju. Sejarah pula membuktikan bahawa hal ini adalah hasil warisan dari pentadbiran awam kerajaan British yang memang terkenal dengan mutu standard yang tinggi demi kepentingan rakyat awamnya. Pentadbiran yang diwarisi dari sistem British ini pula diteruskan dan dipraktiskan oleh pegawai tempatan Negara ini yang terdiri dari kaum Melayu.

Setelah Tun Dr Mahathir bersara, inisiatif memberi galakan menulis ini juga terkubur. Peruntukan kewangan dan pengecualian cukai kertas dan berkaitan penerbitan dan percetakan juga tidak berbangkit lagi. Keadaan ini tidak menjadi fokus apabila BN menang besar pada Pihanraya XI 2004. Tetapi setelah Piliharaya Umum XII 2008, trend menulis berkenaan sejarah dan jasa seseorang tokoh telah aktif semula. Tetapi trend menulis dan menerbitkan penerbitan berkenaan tokoh dan sejarah bukan dilakukan oleh para tokoh atau bekas professional Melayu sebaliknya ialah kaum Cina. Mereka sangat aktif menerbitkan buku tanpa bantuan kewangan atau peruntukan kerajaan tetapi membiayainya dengan wang sendiri.

Dalam penerbitan mereka terutamanya yang bercorak sejarah, mereka memfokus sumbangan orang Cina dalam pelbagai bidang di negara ini sejak zaman sebelum kewujudan Kesultanan Melaka. Semua penulis yang berjaya menulis seolah-olah telah diberi kefahaman dan taklimat objektif dan motif penulisan. Bahasa yang mereka gunakan dalam buku hasil penerbitan mereka ialah bahasa Inggeris dan Mandarin. Orang Cina digambarkan begitu berjasa dan penuh komitmen memaju dan membangunkan sebuah Negara bangsa hingga terkenal sebagai Malaysia yang maju pada hari ini.

Apabila dibuat perbandingan fakta secara rambang, amat kelihatan watak dan tokoh wira Melayu digambarkan tidak sehebat tokoh atau wira orang Cina. Meskipun fakta sejarah agak seiring tetapi kehebatan tokoh mereka adalah lebih menonjol dari tokoh pribumi sendiri. Sebelum 1800 M Tokoh atau watak idola mereka dalam segala bidang pula terarah kepada tokoh dan watak wira yang hebat di Tanah Besar Cina . Manakala setelah 1800, Singapura dan Inggeris adalah watak yang boleh dianggap atau sengaja diangkat sebagai mentor pemikiran kaum Cina ketika itu. Watak wira pribumi yang dianggap idola hanyalah watak pemimpin Melayu yang dianggap tidak rasis seperti Dato’ Onn dan Tunku Abd. Rahman. Selain itu mereka tidak meletakkan ketokohan wira pribumi sebagai seorang tokoh berjasa yang hebat dan selayaknya kecuali standing dengan tokoh-tokoh dari kaum Cina yang sezaman dengan tokoh Melayu itu.

Ketika ini sangat banyak penerbitan yang mukadimahnya menyambut baik saranan kerajaan supaya memperbanyakkan penerbitan bercorak sejarah dan isu kesatuan dan perpaduan sebagai sebuah bangsa Malaysia. Jika dulu isu cita-cita atau cadangan satu bangsa Malaysia hanya dipopularkan oleh parti pembangkang yang dikuasai atau dipengaruhi kaum Cina tetapi kebanyakan penerbitan yang bercorak sejarah dan tokoh wira Negara mahupun biografi profesional dan peranan kaum Cina adalah ditulis atau dibiayai oleh BN atau NGO kaum Cina. Banyak penerbitan di pasaran memerihalkan tentang peristiwa 13 Mei 1969, Zaman Darurat, Zaman Komunis, Zaman Pembentukan Malaysia, Zaman Kegemilangan Sabah dan Sarawak (kaum Cina menganggap merekalah yang telah memodenkan Sabah dan Sarawak kerana menolak atau meninggalkan perjuangan komunis), Isu bahasa kebangsaan dan sejarah perjuangan bahasa ibunda Cina dan sejarah pendidikan Cina juga dengan mudah didapati sehingga mudah dicari untuk dijadikan bahan rujukan penyelidikan.

Terdapat juga banyak buku-buku biografi tokoh profesional perkhidmatan awam yang telah bersara. Dalam buku atau penerbitan berkenaan, tokoh-tokoh kaum Cina dan peranan yang dimainkan kaum Cina digambarkan begitu hebat dan menonjol. Mereka juga menulis penglibatan dan peranan mereka dalam pasukan seragam seperti polis, tentera, bomba, kastam dan sebagainya. Bekas tokoh professional kerajaan ini kelihatan standing dan sehebat dengan tokoh-tokoh perniagaan kaum Cina yang mereka bukukan tetapi jika dibandingkan dengan tokoh-tokoh wira pribumi walaupun sangat popular dan terkenal, seolah-olah tokoh pribumi yang hebat itu tidaklah lebih dari tokoh suku kaum Cina.

Berikutan dengan perkembangan ini dan kealpaan bangsa Melayu yang masih kelihatan ego dan sombong kerana berkuasa ketika ini tetapi tidak terfikir kuasanya itu, lambat laun akan menjadi pasaran bebas dan hilang pengguna atau kalah dalam pasaran maka tidak hairanlah jika pada suatu hari nanti fakta dan catatan sejarah juga akan berubah seperti yang berlaku di Singapura….

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara

Posted by TunSheikh at 6:23 AM

TUN MUHAMMAD GHAZALI SHAFIE

TUN MUHAMMAD GHAZALI CALON TPM YANG STIGMA

Muhammad Ghazali Shafie dilahirkan di Kuala Lipis, Pahang pada 22 Mac 1922. Beliau adalah anak jati Pahang kerana lahir di situ meskipun bapanya adalah dianggap anak jati Negeri Sembilan. Beliau dibesarkan dengan penuh kasih sayang oleh ibu-bapanya dan sangat dimanjai oleh datuk di sebelah ibunya. Pada zaman kanak-kanak, beliau tergolong dalam kumpulan kanak-kanak cerdik dan juga kanak-kanak kampung yang nakal. Beliau pada peringkat awalnya bersekolah di sekolah Melayu Kampung Penjum Bentong dan kemudian berpindah ke sekolah Melayu Raub. Beliau berjaya di dalam pelajaran dengan cemerlang dan melanjutkan pelajarannya ke Sekolah Inggeris di Kuala Lipis.

Kenakalan Muhammad Ghazali berubah menjadi remaja yang bertanggongjawab dan digemari ramai apabila beliau mendapati ibu yang dikasihinya bersedih kerana beliau tidak diterima masuk melanjutkan pelajaran ke Kolej Melayu Kuala Kangsar (MCKK) yang sangat terkenal ketika itu. Beliau tidak dapat diterima masuk melanjutkan pelajaran ke MCKK kerana datang daripada orang kebanyakan. Walaupun ibunya merayu kepada Residen Pahang ketika itu dengan memberi alasan Muhammad Ghazali memiliki kuputusan yang cemerlang dan bapanya adalah kakitangan kerajaan malah datuknya adalah jurutulis tulisan jawi kepada Residen, rayuannya tidak dipertimbangkan. Muhammad Ghazali turut bersedih apabila ibunya kecewa setelah rayuannya tidak dipertimbangkan.

Hal ini telah menyemarakkan semangat Muhammad Ghazali untuk belajar bersungguh-sungguh dan membuktikan kepada ibunya untuk menjadi pemuda yang terpelajar dan lebih baik dari bekas-bekas pelajar MCKK yang hanya menerima anak para bangsawan dan pembesar negeri melanjutkan pelajaran di situ. Bagi beliau, MCKK sebenarnya bukanlah pusat pembelajaran yang harus dibanggakan kerana di situ anak-anak Melayu dididik berfikiran Inggeris sehingga lebih keinggerisannya dari orang Inggeris sendiri. Dan matlamat Inggeris menubuhkan MCKK memang jelas iaitu untuk melatih anak-anak bangsawan dan anak pembesar Melayu bekerja di bawah peraturan dan telunjuk Inggeris.

Kebenciannya ini tidak diluahkan kepada umum tetapi telah mempengaruhi sikapnya yang tidak menggemari pegawai-pegawai Melayu keluaran MCCK yang tidak sadar dan tidak bersemangat Melayu sehinggalah beliau menjadi menteri.Beliau kerap dianggap sebagai seorang yang sombong tetapi tidak pula di kalangan pegawai bukan Melayu. Namun kepada mereka yang menurut nasihatnya supaya mengutamakan bangsa sendiri dan memberi peluang kepada anak-anak Melayu dari orang kebanyakan dilayan dengan baik oleh Muhammad Ghazali Shafie.

Setelah berjaya dengan cemerlang di Sekolah Inggeris Kuala Lipis beliau telah mendapat biasiswa khas melanjutkan pelajaran ke Kolej Rafles Singapura. Ketika di Singapura, perang meletus dan Persekutuan Tanah Melayu dan Singapura jatuh ke tangan Jepun. Beliau telah kembali ke kampung dan membantu keluarganya bercucuk tanam sayuran dan padi bukit tetapi telah dipanggil Jepun dan diarah melanjutkan pelajaran di Maktab Bahasa Jepun di Melaka yang dikenali 'Kurensho'.

Setelah tamat kursus bahasa Jepun beliau telah dilantik oleh pemerintah tentera Jepun menjadi guru di sekolah Jepun pada tahun 1943. Tetapi beliau tidak begitu berminat menjadi guru dan permohonannya untuk menjadi pegawai propaganda Jepun setelah menjadi guru Jepun beberapa bulan diterima. Sejak itu beliau kelihatan sangat bertenaga dan ceria sehingga tentera Jepun memberi kepercayaan penuh kepadanya. Muhammad Ghazali Shafie dimata tentera Jepun adalah seorang pemuda Melayu yang sangat setia, pintar dan berkelakuan seperti seorang Jepun. Beliau diberi kebebasan bergerak di seluruh Pahang sebagai pegawai propaganda pemerintah Jepun.

Pada masa yang sama, Muhammad Ghazali Shafie turut menyertai Askar Wataniah yang ditubuhkan oleh Sultan Pahang untuk membantu tentera Jepun. Pada masa yang sama Askar Wataniah Pahang juga bekerjasama dengan agen bawah tanah Inggeris yang dikenali sebagai Force 136 tanpa diketahui tentera Jepun. Force 136 ketika itu sedang bersedia untuk menyerang kembali Jepun di Tanah Melayu dan membuat persiapan secara gerila di hutan-hutan pinggir bandar.

Setelah perang tamat, Muhammad Ghazali telah bekerja sebagai pegawai percubaan Melayu. Kemudian beliau telah diarahkan melanjutkan pelajaran dalam bidang perundangan di Wales pada tahun 1948. Beliau telah berjaya memperoleh ijazah undang-undang dengan cemerlang dan kembali ke Tanah Melayu pada tahun 1951. Beliau telah dilantik sebagai suruhanjaya perkeranian tetapi telah tidak disenangi oleh ibunya kerana menyangka telah sia-sia membuang masa belajar tinggi-tinggi dan jauh dari keluarga tetapi hanya bekerja sebagai kerani.

Pada tahun 1952, Muhammad Ghazali sekali lagi berangkat ke London melanjutkan pelajaran di bidang perkhidmatan awam dan ekonomi. Beliau juga menjadi pegawai pelatih di Kedutaan British di India dan kemudian menjadi Setiausaha Tetap di Kementerian Luar Negeri. Beliau terus meningkat dan telah menyumbang jasa yang begitu besar dalam arena diplomatik di era kemerdekaan. Beliau terlibat dalam penubuhan dan pembentkan Malaysia dari tahun 1958 hingga 1963. Kemudian beliau telah memainkan peranan penting dalam isu perdamaian dengan Indonesia dan Darurat serta terlibat secara langsung dalam Mageran dan menghasilkan Rukunegara serta penubuhan jabatan dan kementerian Penerangan.

Muhammad Ghazali Shafie telah dikurniakan beberapa bintng penghargaan termasuk Tan Sri kerana jasa-jasanya itu dan juga sumbangan beliau dalam membentuk Dasar Ekonomi Baru. Ura-ura melantik beliau menjadi Timbalan Perdana Menteri dihalang oleh orang 3 naib UMNO tetapi diterimanya dengan fikiran yang terbuka tanpa berdendam. Beliau telah menjadi Menteri Dalam Negeri dari 1973 sehingga 1981. Kemudian menjadi menteri Luar Negeri pada tahun 1981 sehingga beliau menarik diri pada tahun 1984.

Setelah itu beliau banyak menyumbang bakti dalam pengembangan ilmu dan sektor koperat sehinggalah beliau meninggal dunia pada 24 Januari 2010 di rumahnya di Damansara Kuala Lumpur. Beliau telah dikebumikan secara perkebumian rasmi oleh kerajaan sebagai seorang tokoh wira negara dan disemadikan di Makam Pahlawan Masjid Negara Kuala Lumpur. Al Fatihah....

Oleh Tun Sheikh Engku Bendahara

Posted by TunSheikh at 7:40 AM